2018: 42ste Kleeftocht
Lijden en nalijden

Achtergronden
De Kleeftocht wandelen is genieten met een beetje lijden. Er gaat altijd wel ergens iets zeer doen. Dat heeft met de afstand te maken, maar ook met de omstandigheden. Wind, regen, kou en zompige wegen eisen bij menig wandelaar hun tol. Vooral de laatste kilometers in het donkere kunnen zwaar zijn. Er waren jaren dat we mensen over de streep hebben gedragen.
En dan is er nog de dag erna. Een dag van nagenieten, maar ook een dag van nalijden. Spieren waarvan je niet wist dat je ze had, melden zich. De beste remedie is een ommetje te maken, zoals in Zutphen gebeurt. In Rijen pleegt men een bad te nemen. In Den Haag zet men het op een drinken. Ooit is geopperd in Kleef te overnachten en de day after te benutten voor een wandeling terug. Wie wordt de eerste?
Gelukkig viel het deze Kleeftocht mee. De omstandigheden waren perfect. Optisch leek er niks aan de hand, iedereen wandelde vrolijk Kleef binnen. Zover we weten, weigerde daarna alleen de knie van Lianne dienst, op de stationstrap in Nijmegen. En Taco liep wat stijfjes. Over het leed dat de dag erna werd geleden in bijvoorbeeld Alkmaar, Breda of Heerlen is niks bekend.

Foto's
Klik op foto (...).

Deelnemers
20: Arne Westerhof, Bas Wijffels, Carola Peters, Désiréé Janssen, Edwin Koopman, Esther Leijten, Guido Lavalaye, Guus Knibbeler, Herman van Ommen, Joep Ververts, John Verheijden, Joop van Gent (jr), Lianne Eijkelkamp, Marlou Bours, Roeland Hofstee, Sabine Eijk, Sjannie van Vugt, Taco Kramer, Willemien van Vugt, Wim Bouwens

Bijzonderheden
  • We vertrokken om 8.45 uur met 20 wandelaars vanaf de Nebo.
  • Het begon koud (net boven 0) maar zonnig en warmde op tot z'n 10 graden, kortom super wandelweer.
  • We hadden vier nieuwelingen in ons midden: Esther, Herman, Joep en Sabine.
  • Edwin, Esther, Joop, Sjannie en Wim verschenen extra fris aan de start, zij hadden de nacht doorgebracht in een tipi met kachel op een landgoed om de hoek.
  • Bleken vorig jaar bij de spoorwegovergang in Malden de spoorbakens verdwenen, nu stonden er paaltjes met prikkeldraad, zodat Edwin toch weer een statief voor zijn groepsfoto had.
  • Joop en Lianne dansten op de Mookerhei de Lindy Hop.
  • Wederom bleek een pad teruggegeven aan de natuur, nu bij het begin van de Sint Jansberg. We zijn er alsnog klauterend over de omgezaagde bomen doorheen getrokken.
  • Om krachten te sparen en tijd te winnen liepen we dezelfde route als vorig jaar, dus bovenlangs de Sint Jansberg.
  • De Deutsche Ecke bleek omgeploegd door bosmachines. We zijn door het Himmeltal gelopen en hebben iets verderop aan de grens gepauzeerd bij een prachtige vijfstammige beuk, in de zon, op een heerlijk bladerdek, naast een dassenburcht en met uitzicht over het thuisland.
  • We vervolgden onze weg noordwaarts en liepen voor het eerst over de Himmelsleiter, een romantisch woud met holle wegen. Daarmee bleken we de saaie lange Reichswaldwegen te vermijden en werd het tweede deel van de tocht een stuk aantrekkelijker. Wel waren we Wim en Désiréé even kwijt.
  • Bij Frasselt verlieten we het bos om er via de Trepkesweg weer in terug te keren. Door het bos, over het veld van de Standortsübungsplatz en weer door het bos bereikten we het Denkmal. De adelaar bovenop bleek gevlogen.
  • Joop regelt meestal tijdens de route het restaurant. Akropolis wilde ons voor het eerst niet ontvangen. Maar Joop vond een alternatief: de pizerria Bocca Due aan de Hafenstrasse. Om 18.00 uur zaten we binnen.
  • Hier hebben we met 21 mensen gegeten, want ook Andrea schoof aan. Zij heeft vier van ons weer naar Nijmegen gebracht. De rest ging per taxi.
  • Klein smetje, de eerste taxi was er zo, op de tweede hebben we bijna een uur moeten wachten.